28 sie 11 W poszukiwaniu wewnętrznej siły.
Przeczytałam artykuł o Nergalu - Adamie Darskim…- wokaliście metalowej grupy Behemoth - „O człowieku, który się diabłu (nie) kłania” . Poniżej zamieszczam link do niego:
http://muzyka.onet.pl/publikacje/czlowiek-ktory-sie-diablu-nie-klania,1,4817074,wiadomosc.html
No tak…, przeczytałam…. i zapewne się zastanawiacie, czemuż to mnie zainspirował do napisania posta na blog… czyżbym chciała pisać o białaczce…, a może o muzyce tej dość specyficznej…, a może o rozstaniu Nergala z Dodą???
Absolutnie nie, nic z tych rzeczy…, białaczka jest dostatecznie wystarczająco opisana w internecie, wystarczy wiedzieć jak i gdzie szukać. Muzyka… – ja uprzedzeń nie mam co do żadnego nurtu muzycznego, kołatanie serca powoduje jedynie u mnie jazz, a reszta dźwięków…, albo koi moje nerwy, albo nastraja mnie mocno energetycznie, dla przeciwwagi i świadomego eksperymentu, mogę posłuchać i heavy metalu, czemu nie…, dla lepszego zrozumienia i porozumienia z synem, masochistycznie wsłuchiwałam się w Rummstein, więc spoko…
A wracając do grupy Behemoth - tak swoją drogą… oglądałam ich clipy na youtube… dłonie miałam spocone…., działają na mój układ nerwowy i to dość ewidentnie – znaczy… wrażliwa jestem jak widać. Obrazy wprowadzają niepokój, trafiają do podświadomości, emanują strachem, pokazują świat z tej złej strony, no bo czy można wątpić w to, że jeśli istnieje dobro, to nie istnieje zło? Jeśli równowaga jest stanem idealnym, to z pewnością istnieje i dobro, i zło. I taką a nie inną interpretację zła pokazuje nam grupa Behemoth.
A Doda…?? No cóż… każdy ma suwerenne prawo wyboru partnera, co ja „Pudelek” jestem jaki czy co, żeby się zastanawiać czemu ze sobą zerwali i nie są już najgorętszą parą polskiego show-biznesu? 
Więc po co piszę to co piszę…, zapytacie… . Chciałabym poruszyć tutaj dwie kwestie:
1. siła walki z chorobą, z przeciwnościami losu, z tragediami…, z rozstaniami…, skąd ją czerpać, czym się posiłkować, do których drzwi pukać w nadziei o pomoc, wsparcie…
2. niebywała lekkość w osądzaniu Artysty (wystarczy zerknąć na komentarze pod artykułem), która powoduje u mnie gęsią skórkę, delikatnie mówiąc…
Więc po kolei…
1. Wszyscy wiemy co spotkało Nergala, białaczka limfatyczna…, nie jeden poddałby się chorobie, załamałby się, w końcu to nie zapalenie gardła…, a On… siła wewnętrzna i hart ducha, utrzymały Nergala na powierzchni. Po półrocznej chemioterapii wyszedł ze szpitala… osłabiony fizycznie, ale nie psychicznie. Może nawet psychicznie wzmocniony – czyli „Co cię nie zabije, to cię wzmocni…” – powiem wprost imponuje mi taka postawa i to bardzo.
W życiu każdego z nas, w każdej rodzinie, ktoś choruje, ktoś zmarł…, odszedł nagle, tragicznie bądź po długiej chorobie… . Czy jeśli nie opłakujemy rzewnie naszego krewnego, znaczy to, że mniej tęsknimy?? Nie sadzę… . No ok…. ale jeśli opłakujemy krewnego dość mocno i z takim samym smutkiem dnie całe, czy nasza tęsknota ma szanse się zmniejszyć? Hmm…, nie wydaje mi się. Tęsknota pozostanie, ale wytworzy się w nas stan zrozumienia zaistniałej sytuacji i jej akceptacji, wówczas o wiele łatwiej będzie nam z tą tęsknotą się zmierzyć. No tak…, ale jeśli do głosu dochodzą emocje, rozsądek zdecydowanie jest w opozycji.
Skąd czerpać siłę by pogodzić się z odejściem kogoś bliskiego i potraktować ją jak naturalną kolej losu? Myślę, że dla osób wierzących, moje pytanie jest pytaniem retorycznym…, a dla całej reszty?? Hmm… Ta cała reszta musi włożyć nie lada pracę w to, by zrozumieć niezrozumiałe, by ogarnąć to czego ogarnąć nie sposób, by zaakceptować to co zaakceptować nie łatwo… . Taak… niewierzący mają o wiele trudniej…
Gdzie więc znaleźć siłę, by przetrwać? Z jakiego źródła zaczerpnąć, by ukoić pragnienie palące, by odnaleźć odpowiedzi na męczące pytania wciąż powracające? A może nie ma odpowiedzi na wszystkie pytania…, a jeśli są, może chcemy poznać je zbyt wcześnie? Może nie jesteśmy jeszcze na nie przygotowani i dlatego ich nie znajdujemy…, może musi upłynąć czas, byśmy do nich dojrzeli, może…
Ale jeśli już coś nas zaskakuje i nie możemy racjonalnie pojąć dlaczego to nas akurat dotknęło, dajmy sobie szansę zrozumienia słów interpretacji kogoś nam bliskiego, kto stoi z boku i ma inną perspektywę patrzenia na tą sytuację, może to ktoś bardziej doświadczony…, może bogatszy w przeżycia, może to nasz autorytet, może ogarnia więcej niż nam się wydaje…
Ja osobiście uważam, że nic nie dzieje się przez przypadek i staram się nadać wszystkiemu sens, poszukać go, w każdej sytuacji jaka mi się przydarza. Analizuję…, myślę…, zastanawiam się…, kojarzę fakty, szukam ich wzajemnych powiązań i wspólnych obszarów…, szukam genezy, ale i wyciągam wnioski, zastanawiam się nad wpływem tego co mi się przydarza na moją osobę i moje życie, a dodatkowo… – wiem, że to ciężkie, ale zapewniam, że z biegiem czasu można się tego nauczyć – nawet w sytuacji negatywnej, szukam pozytywów.
Kiedy jest nam źle, kiedy zadajemy więcej pytań niż możemy znaleźć odpowiedzi, może powinniśmy się wyciszyć i zagłębić w siebie, próbować odnaleźć nasz wewnętrzny głos, który jest naszym prawdziwym ja, który nigdy nas nie zwiedzie, bo jest na poziomie naszego niezmąconego niczym instynktu.
Kiedy nie potrafimy tego zrobić sami, skorzystajmy z pomocy profesjonalisty, nie sposób przecenić pomocy psychologa, zapewniam Was… . Ale najczęściej pomocną dłoń podaje nam Przyjaciel i choć myślimy, że nie jest w stanie nas zrozumieć, przyjmijmy ją…, bo często jest tak, że rozumie on więcej niż nam się wydaje.
2. Pomyślmy z jaką łatwością przypinamy ludziom łatkę zupełnie ich nie znając, jak łatwo oceniamy, ferujemy wyroki… . Jakim prawem to czynimy? Dlaczego pozwalamy sobie na krytykę lub celniej będzie powiedzieć – krytykanctwo, niewiele wiedząc o twórcy czy autorze? Kto dał nam prawo oceniać, krytykować, wyrażać negatywne poglądy pod adresem chociażby Nergala…, czy coś o nim wiemy, czy znamy go jako człowieka…, czy znamy jego dokonania i dobrze rozumiemy twórczość? Nie sądzę…
Wszystkim tym, którzy zbyt pochopnie oceniają Nergala jako człowieka i nie rozgraniczają jego wizerunku scenicznego od prywatnego…, polecam chociażby stronę w Wikipedii.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Adam_Darski
Ja jestem pod niesłabnącym wrażeniem tego co wyczytałam o tym człowieku, jego osiągnięcia, talenty i uzdolnienia mówią same za siebie. Dalszy komentarz jest zbyteczny. Może to co tam jest napisane da do myślenia autorom przygłupawych komentarzy…?
hotice 
13 kwi 11 Okazać sympatię Artyście…
Dzisiaj zupełnie o czymś innym, lekkim, z przekierowaniem w dawne, młode, szczenięce lata…
Pewnie zastanawiacie się co znowu wymyśliłam…, ano już tłumaczę…
Dla zupełnej przeciwwagi dla spraw damsko-męskich, dla odreagowania i chwilowego zapomnienia, weszłam ja sobie na stronę www jednego z jurorów X Factor, Czesława Mozila. Wydaje się być sympatyczny, a i Twórczość jego nie odrzuca mnie specjalnie, wręcz przeciwnie, powiedziałabym.
Moje zaskoczenie, dodam, że miłe, rosło z minuty na minutę, bo czegoś takiego dawno już nie widziałam. Można by podsumować krótko – oryginalne, pomysłowe, dobitne i bezpruderyjne (w życiu bym nie wymyśliła takiej oprawy graficzno-plastycznej, a właściwie plastelinowej, do zakładki „Przyjaciele”!)
http://www.czeslawspiewa.com/#/przyjaciele
Tak dobrze się tam poczułam, że…. postanowiłam w zakładce kontakt, zostawić list do Artysty!
Przypomniały mi się wówczas dawne czasy, gdzie wykonawcy mieli fancluby i jedynie tak można było okazać im swoje zainteresowanie, sympatię, niekiedy i najszczersze uwielbienie, pamiętacie??
Dziwnie się poczułam, mogąc sobie tak bezproblemowo list do Artysty sklecić i wysłać, ale … wcale mnie to nie zatrzymało w pół drogi, o nie!
Oto ten list. Mam nadzieję, że nie nazbyt wazeliniarski, bo .. nie robi się tam tego anonimowo, adres poczty każą zostawić…, że niby może zechce Artysta odpowiedzieć takiej fance nawiedzonej.
„… Witam…
Strona www jest dość nietuzinkowa , ale to raczej oczywiste, zważywszy czyja… Powiem wprost, już od pierwszych wersów „Maszynki do świerkania” , spodobało mi się to co usłyszałam. Było takie… inne, świeże, zupełnie nie komercyjne, tajemnicze, brzmienie niespotykane, no po prostu…, jakiś taki klimat krakowski, jakby nie przypadkiem puszczany w radiowej Trójce. Bardzo mi się spodobało, bo było zagadkowe, ten akcent, słowa z dużym wdziękiem śpiewane. Zastanawiałam się ile wykonawca może mieć lat, bo to chyba już … wiekowy człowiek.
Postanowiłam się odezwać, właśnie teraz, w trakcie emisji programu X FACTOR…, okazało się bowiem, że wykonawca tych niezwykle oryginalnych utworów, jest równie oryginalny jak Jego muzyka, ale także niezwykle miły, uczuciowy, emocjonalny i wrażliwy – prawdziwy Artysta, to widać i słychać.
Reasumując…
Cieszę się, że stacja tvn przyciąga do siebie osobowości i możemy oglądać je na ekranie tak tłumnie ostatnio.
Cieszę się również, że znalazło się miejsce dla takiego Artysty jak Czesław i nie musi On rywalizować o sympatię widzów z Kubą Wojewódzkim, którego jest już pełno – pozdrawiam dyżurnego intelektualistę „młodego pokolenia”
Fajni z Was Goście…, w duecie również (przepraszam P. Maję…;), ale gdybym miała wybierać, w której grupie półfinalistów chciałabym się znaleźć, wolałabym tą powyżej 25roku życia.
A tak swoją drogą… , no cóż…, właśnie tam by mnie producenci przydzielili, hmm…, więc nie uważam tej wypowiedzi za żadne lizusostwo czy wazeliniarstwo 
Pozdrawiam serdecznie…
Miłośniczka wytrawnej inteligencji w każdej podanej mi strawie…”
Już widzę jak Kuba Wojewódzki ma ubaw po pachy…
Hmmm……, a co tam….
Lepiej coś zrobić i żałować…, niż żałować, że się tego nie zrobiło, o!
hotice
06 kwi 11 MUZYKA na blogu – „max grania – min gadania”
Zapraszam do odwiedzania nowej strony / zakładki na naszym blogu.
Muzyka – Max grania – zero gadania…
Jest to strona tylko z muzyką – codzienna porcja dobrego klasycznego rocka, ale i zdarzą się lżejsze kawałki, przy których odpoczywamy i koimy skołatane nerwy. Teraz możesz odsłuchać to co lubisz bezpośrednio tutaj, na blogu.
Zachęcam do przysyłania linków, tytułów, wykonawców, …, poszperamy, odnajdziemy, zamieścimy, posłuchamy wspólnie…
Zapraszam…
hotice
